Kanttekeningen bij een mijlpaal

De visie begint met de terechte vaststelling dat een goede eerstelijns gezondheidszorg niet vanzelfsprekend is. Patiënten in grote delen van het land ondervinden dit aan den lijve als ze een huisarts nodig hebben. Maar niet alleen de huisartszorg ondervindt problemen. De wijkverpleging, apothekers, logopedisten, fysiotherapeuten, diëtisten, en specialisten ouderengeneeskunde kunnen er allemaal vanuit hun positie over meepraten.

Ook de vaststelling dat niet voor iedere vraag over gezondheid een (fysiek) bezoek aan een eerstelijns zorgverlener nodig is, is terecht. De verwijzing hierbij naar websites als thuisarts.nl en apotheek.nl en naar het belang van goede samenwerking met het sociaal domein, duidt op het besef dat meer werk moet worden gemaakt van zelfregie van de zorg- of hulpvrager en van preventie. Maar waar het om het belang van de goede samenwerking tussen eerstelijns gezondheidszorg en sociaal domein gaat, blijft het in de visie vooral bij de constatering dat dit essentieel is. De vraag hoe dit moet worden bewerkstelligd, wordt niet uitgewerkt. Het kan natuurlijk wel, namelijk door de primaire zorgverzekeraar in een regio en de gemeenten zeggenschap te geven over de organisatie en structuur van de samenhangende en samenwerkende zorg en welzijn. Niet door op de stoel van de eerstelijns zorgverleners en de professionals in het sociaal domein te gaan zitten, maar wel door de stoel aan te wijzen waarop ze moeten gaan zitten. In de visie ontbreekt het echter aan een deze (of een andere) oplossing. Het blijft in de lucht hangen.

Het hele artikel lezen? Download het hier!