Event Abonneren
×

‘Zorgmedewerkers moeten op één staan’

Zorgmedewerkers moeten door hun bestuurders en leidinggevenden op één worden gezet. Dat is essentieel in de strijd om behoud en werving, aldus Jeroen Schumacher van Vilans.

Bestuurders en beleidsmakers moeten zich bij elke beoogde vernieuwing afvragen: wat betekent dit voor onze mensen op de werkvloer? Sterker, ze dienen bij zorgprofessionals te polsen of die wel heil zien in de voorgenomen innovatie. Dit is essentieel voor behoud en werving van medewerkers, zegt Jeroen Schumacher, adviseur en coach bij Vilans.

Zoveelste verandering 
De patiënt centraal? Laat er geen misverstand over bestaan: Schumacher gunt iedereen de best mogelijke zorg en juicht initiatieven in die richting van harte toe. Máár, betoogt hij, bij nieuwe projecten, programma’s en beleidsinitiatieven is het noodzakelijk in eerste instantie te kijken naar degene die ernaar moet gaan handelen: de zorgprofessional. Wat vindt die er eigenlijk van? Is de medewerker van mening dat het een verbetering is? Is hij toegerust om de vernieuwing gestalte te geven? Of is sprake van ‘de zoveelste verandering die we erbij krijgen en die alleen maar afleidt van ons eigenlijke, zorginhoudelijke werk’?

Zingeving
Schumacher is hoofdauteur van het essay In Contact. Hoeksteen van een wereldbaan. De subtitel: Hoe het versterken van relaties bijdraagt aan het vak en werkplezier van de zorgprofessional. Hij zegt: “Mede met het oog op behoud en werving van arbeidskrachten in de gezondheidszorg, heb ik een aantal jaren geleden namens Vilans projecten gedaan met de thema’s werkgeluk en werkplezier. Op een gegeven moment concludeerden we: op deze manier belichten we werken in de zorg eenzijdig. Als je werkgeluk als het hoogste doel ziet, mis je het deel over zingeving. Iets voor een ander willen betekenen, is de meest genoemde reden om in de zorg te gaan werken. Wil je mensen enthousiast maken of houden voor een job in de gezondheidszorg, dan moet je ook bekijken of zij zorginhoudelijk de rol kunnen spelen die zij voor ogen hebben.”

Tegenkrachten
Op dit terrein wringt dikwijls de schoen, stellen Schumacher en medeauteur Ina Smittenberg (eigenaar Werklust, gespecialiseerd in organisatieverandering) in het essay. Schumacher: “Er zijn tegenkrachten. Het verhaal over de administratieve druk is bekend. We weten ook hoe mooi, maar ook hoe moeizaam de samenwerking binnen een team soms kan zijn.’

Schaarste
En dan is er zoals gezegd de opgave van bestuurders en beleidsmakers om in de zucht naar vernieuwing en verbetering de zorgprofessional niet te passeren. Schumacher: “De zorg nadert een periode met schaarste van arbeidskrachten en schaarste van kwaliteit. Plaats dus de zorginhoud en het zorgen voor patiënten in het licht, want dát is de motivatie van mensen om in deze sector te werken. Stel, bestuurders en beleidsbepalers hebben het voornemen VR-brillen, leefcirkels of slimme deursloten te implementeren. Ga je dan in de verkoop-stand zitten en aan medewerkers vertellen dat het zo fantastisch is? Of ga je eerst het gesprek aan met medewerkers? We hebben iets nieuws. Hoe kunnen we er iets van maken dat jou ten nutte komt, zodat jij de cliënt nog beter kan bedienen?

Zorgmedewerkers
Hij vervolgt: “We staan aan de vooravond van een tijdperk waarin we elke innovatie tegen het licht gaan houden: wat gebeurt hiermee en wat betekent het voor de zorgmedewerkers? Dat is een essentiële omslag. Er zijn te veel leerprogramma’s die niet zijn geformuleerd vanuit het perspectief van de medewerker en niet op basis van gesprekken met de medewerker.”