Event Abonneren
×

Code zwart wen er maar aan

Gaat de zorg weer terug naar normaal nu de samenleving dit weer lijkt te gaan doen omdat de coronavaccinatie zo voorspoedig verloopt? Vergeet het maar, het blijft nog jaren code zwart en dat heeft verstrekkende gevolgen.

In de coronacrisis is de capaciteit van de IC de bottleneck gebleken voor adequate medische hulp. Niet het aantal bedden, maar het aantal beschikbare IC-verpleegkundigen was bepalend. Door de crisis zijn kwaliteitsnormen afgezwakt. Minder bekwame verpleegkundigen of buddy systemen werden mogelijk. 

Na de derde golf is de herstelzorg aan de beurt, maar er zijn ook tekorten aan OK-verpleegkundigen en – als patiënten weer snel uit het ziekenhuis worden ontslagen – wijkverpleegkundigen. Dus dat gaat ook capaciteitsproblemen geven. De huisartsenzorg krijgt deze zomer de klappen, omdat het toenemend aantal waarnemers op vakantie gaat in de zomer, of een meer relaxed baantje heeft geaccepteerd op een test- of vaccinatielocatie. Hetzelfde geldt voor doktersassistentes/triagisten. 

Verwachtingsmanagement nodig

Kortom aan alles wordt duidelijk dat er een ander verwachtingsmanagement nodig is: code zwart is normaal en zal het komende decennium in de vorm van een gemuteerd virus terug blijven keren. Laat daarom politici, beleidsmakers en influencers via publieke, commerciële en social media aan verwachtingsmanagement gaan doen. Het is niet anders: de Nederlandse demografische opbouw zit nu eenmaal zo in elkaar. Natuurlijk hadden we de schade kunnen beperken of een beetje voor ons uit kunnen schuiven door pro-actiever beleid/politiek. Maar dan nog: de komende tien jaar staat onverbiddelijk in het teken van: code zwart. 

Dit betekent keuzes maken binnen de Zorgverzekeringswet als de patiënt zich aandient, het pakket verkleinen en de ruimte voor private zorg vergroten. En het betekent ook: vooraf criteria opstellen op basis van individuele levensverwachting, of persoonlijke keuzes rondom het levenseinde vergemakkelijken (D66). 

Noodoplossingen

Omdat niets doen geen optie is zullen we proberen de schade te beperken met preventie, digitalisering/artificial intelligence, systeemaanpassingen naar regionale populatiebekostiging (luister naar de bijbehorende podcast die zich bevindt onderaan deze pagina), aanpassing van salarissen/arbeidsvoorwaarden, respect en aanzien of zelfs een maatschappelijke/sociale dienstplicht. 

Maar het besef van code zwart blijft. En om in het kader hiervan ook de zorgverzekeraars en gemeenten op scherp te zetten: als zorg niet binnen een bepaalde (op basis van de diagnose vastgestelde) periode wordt gerealiseerd, krijgt de patiënt automatisch tachtig procent van het gemiddelde tarief privé uitbetaald als schadevergoeding of om op eigen risico een buitenlandse of onorthodoxe behandeling te kiezen. 

Verder wens ik iedereen toch een fijne zomer, in de gedachte dat vrijheid misschien nog belangrijker is dan gezondheid.